help mijn kind krijgt kanker

Het eerste spannende jaar hebben we nu achter de rug! Dus ik haal weer een beetje adem. Een beetje maar hoor want hoe leef je met de wetenschap dat er in je dochter een monster schuilt? Een monster dat ieder moment de kop op kan steken?
Ik wil graag een moeder zijn die alert is maar niet overbezorgd. Die loslaat maar op tijd herkent.
Hoe zorg ik er voor dat ik niet te geforceerd ga leven? Extra genieten van kerst omdat het wel eens de laatste kan zijn……dat werkt niet. Dat houden we niet vol.
Maar wat dan wel? hoe dan wel?
Bewust leven maar niet verkrampt…..maar hoe?
Met mijn man heb ik enorm veel geluk! Hij steunt me in alles. Floortje heeft een bijzondere band met hem. Hij gaat mee naar controles en stapt in waar ik even niet kan omdat ik op ben.
We hebben een prachtig huis gekocht en de garage die al bij het huis getrokken was hebben we verbouwd tot slaap en badkamer voor Floor voor áls het nodig is.
We zijn er klaar voor. Nee, we zetten ons schap.

Floor is ineens een prachtige jonge dame van 16! Haar haren zijn waanzinnig mooi terug gegroeid. ALs je het niet weet zie je niets aan haar.
Behalve dat ze nog elke dag worstelt met de naweën: ze zit nog in een revalidatie traject vanwege veel pijn aan haar gewrichten, gekrompen spieren en extreme vermoeidheid. Allemaal de na sleep en gevolgen van 3 jaar chemotherapie.
Ze gaat halve dagen naar school en de woensdag is ze de hele dag thuis. Maar ze haalt prachtige cijfers en ik ben super trots op hoe ze zich staande houd!
Maar ik? pfjoeh ik vind het lastig. En daarom deze blog.
Dan kan ik lekker van me af schrijven. Zie het maar als hardop denken. Een stukje verwerking.
Lees mee als je wil. Loop mee.
Dit is ons pad.

Liefs, Neeltje