help mijn kind krijgt kanker

Floortje was net 12 geworden toen ze last had van haar knie. Groeipijn dacht ik. Logisch toch op die leeftijd.
Op een zaterdag middag belde de Scouting: Floor trok wit weg bij elke pijnscheut en was duizelig. Of ik haar even kon ophalen.
Eerlijk is eerlijk, ik was echt een beetje uit mijn hum toen ik haar ging halen. Als alleenstaand mama van 3 jonge kinderen is een uurtje ‘vrij’ gewoon heel welkom. En, Floor was (en is) nogal een drama queen. Altijd lastig in te schatten hoeveel pijn ze echt heeft.
Maar toen ik aankwam zag ik het al: hier klopte iets niet.
Maandag meteen de huisarts maar gebeld en we mochten meteen komen.
Ook de huisarts vertrouwde het niet en stuurde ons door naar het ziekenhuis voor fotos. Drama! Floor had inmiddels zoveel pijn dat op de brancard klimmen voor de fotos bijna niet ging. De radioloog wou haar been recht leggen voor de foto en ze gilde het uit van de pijn. Hartverscheurend.
Omdat haar ontstekingswaarde hoog waren werd ze een nacht opgenomen ter observatie.
De volgende dag opnieuw bloedprikken en wachten op de kinderarts.
Toen ik even naar beneden ging voor een broodje kwam ik de kinderarts van de eerste dag tegen. Hij gaf me een onhandig klopje op mn schouder en zei: ‘wat een schrik he, ik vind het zo naar voor jullie’.
Het duurde een paar minuten voordat ik me besefte huh???? wat zei hij?? Wat bedoelde hij???
Ineens schoot mij te binnen wat de andere kinderarts die ochtend had gezegd: ze dachten aan kinderreuma maar er waren ook veel onrijpe cellen gevonden dus ze gingen nog een keer bloed prikken en de waardes vergelijken. Dat laatste was nogal mompelend en een vaag verhaal dus had ik niet opgeslagen maar nu ineens ging er een lampje branden.
Ik stormde naar boven en zocht op Google: onrijpe cellen. En daar stond het: kanker. GVD!!!!!!!
Ik heb direct gevraagd of de kinderarts kon komen maar ik moest wachten op de visite. Toen hij eindelijk kwam werden vader en ik apart genomen.
De kinderarts hield een lang betoog. Half mompelend, met zijn vingers frommelend en naar de grond kijkend perste hij er een verhaal uit. Wat ze eerst dachten….maar toen…..Ik onderbrak hem en vroeg: hoe heet dit in Jip en Janneke taal?
Leukemie. Uw kind heeft Leukemie. ALL om precies te zijn. BAM!!!!!!!