help mijn kind krijgt kanker

Ik vraag me af of het ooit gaat wennen: de spanning voor het volgende wat komen gaat.
De eerste 2 jaar na de leukemie behandeling moesten we elke 3 maanden voor controle komen. Twee keer per jaar een full body MRI en echo van de buik en daarnaast 2x per jaar echo en bloedprikken.
Dat was veel en intens maar voelde ook veilig.
Nu zijn we overgestapt naar 2x per jaar full body mri, bloedprikken en echo.
Dit maakt dat we in de tussenliggende periode steeds alert moeten blijven.
Maar, hoe zorg je dat je alert bent maar niet overbezorgd? Als moeder worstel ik met deze balans.
TOen Floortje begin dit jaar heftige verstopping had kreeg ze hier zakjes voor om de ontlasting zacht te maken. Toen ook dit niet hielp en ze al 3 weken verstopt zat gingen alle alarmbellen rinkelen! Wat als een tumor de boel blokkeert?
De kinderarts dacht hetzelfde en dus kreeg ze een MRI en godzijdank was er niets aan de hand!
Maar mén!! Die angst, wachten, jezelf ervan overtuigen dat er niets is, toch stiekem steeds ongeruster worden, nog meer wachten en dan uiteindelijk een goede uitslag. Pfff ik ben weer jaren ouder geworden!
Maar ook het besef steeds: dit is dus onze toekomst. Het steeds schrikken, elkaar gerust stellen, toch bezorgd zijn, de twijfel of de arts betrokken moet of niet, etc…..
De balans vinden tussen betrokken maar niet overbezorgd is gillend lastig.
Als mensen vragen hoe we hier mee omgaan is mijn antwoord altijd: niet.
Want dit went niet, dit kan je niet leren.
Wat we wel kunnen doen is ons steeds beseffen dat het leven echt eindig is en we niet weten wanneer en daarom proberen we extra intens overal van te genieten.
Cliché maar waar.