help mijn kind krijgt kanker

In maart gingen wij weer naar het ziekenhuis voor de half jaarlijkse ALL en LFS controle.
De standaard route: consult met de oncoloog, echo van de buik en de ene keer mri van het hele lijf, de andere keer alleen de hersenen.
Deze keer waren de hersenen aan de beurt.
Dat was fijn omdat Floortje ineens veel last heeft van migraine aanvallen, soms dagen achter elkaar.
Gelukkig was er op de hersenen niets te zien en konden we na deze geslaagde APK weer een half jaar ademhalen.

Weten dat er ooit weer iets komt maar niet weten wát en wanneer, voelt toch altijd als leven in reserve tijd.
Dat werd weer pijnlijk duidelijk toen Floor twee weken geleden een knobbeltje voelde onder haar oksel. Dat, en nog wat andere klachten zorgde ervoor dat alle alarmbellen afgingen en dus hup naar de huisarts.
Die regelde een spoed onderzoek. Spoed betekend dan 6 dagen wachten. Zes dagen van spanning, proberen niet te veel op Google te kijken en positief te blijven.
Toen de echo uitwees dat het ‘gewoon’ een knoopje in de spier is was de opluchting weer enorm.
We halen weer adem maar pfff wat een spanning elke keer. Zou het ooit wennen?