help mijn kind krijgt kanker

Helaas. Het is foute boel. De leukemie is terug.
Floor was al een week of twee snel duizelig, werd met de dag bleker.
Toen kwam de extreme vermoeidheid en daarna de koorts.
En toen kwam het moment dat we tegen elkaar zeiden: dit lijkt wel heel erg op de keer dat ze leukemie kreeg, 6 jaar geleden.
Onze lieve huisarts pakte gelukkig direct door en stuurde Floor in voor lab prikken.
Daar was inderdaad te zien dat het niet goed was maar het was niet direct een duidelijk leukemie beeld. Dus door naar het Prinses Maxima Centrum waar ze nog veel secuurder onderzoek kunnen doen.
Gisteren kwam het belletje met de uitslag en de oncoloog zei: ik bel helaas met slecht nieuws. BAM.
Arme Floor. Het is zó intens oneerlijk!
Drie jaar na het einde van de leukemie behandeling was ze nog steeds bezig met revalideren en opkrabbelen. Het lukte om te studeren en 3 a 6 uur per week te werken. Daarnaast nog geen energie voor andere dingen maar dit was al winst en ik zag langzaam een 18 jarige die voorzichtig van het leven ging proeven.
En nu dit. In één klap weer terug bij af. Hoe oneerlijk!
We gaan door een rollercoaster van emoties. Het ene moment voelt gewoon, en dan ineens zakt het weer in en voel ik me misselijk worden.
Verdriet, boosheid en ongeloof wisselen elkaar af.
Maar ook: vechtlust, kracht. We kunnen dit. We hebben dit eerder gedaan.
Het grote verschil is dat ik nu Robert ook naast me heb. Wat een zegen om dit zo met zijn vijven te doen!
Maandag gaan we naar het ziekenhuis en krijgt Floortje een beenmerg punctie. MEteen ook een gift chemo naar de hersenen.
In de punctie kunnen ze dan precies zien waar de ‘bug’ zit en daar een behandelplan op maken.
We hopen dus begin van de week wat meer duidelijkheid te hebben over hoe nu verder.