help mijn kind krijgt kanker

Gisteren was het dan zover, de dag waar we al die tijd naar toe werkten: de stamceltransplantatie.
Om 7.30 ging ik met Roos naar de dagbehandeling. Daar kreeg ze fijn een eigen kamertje en plakten we vast verdovende créme op haar handen zodat ze het plaatsen van het infuus niet zou voelen.
Om 8 uur reden de verpleegkundige en ik haar naar de OK.
Daar werden we al opgewacht door de anesthesist die, heel toevallig, Roos heet.
Nog even wat checks en toen mochten we door naar de OK.
Daar stond al een heel team klaar en dat was toch wel een beetje overweldigend. Roos was blij dat ze Marieke herkende, de verpleegkundig specialiste die de ingreep zou gaan uitvoeren.
Omdat het wel een erg imponerend team was zijn ze naar de gang gegaan zodat alleen nog de twee anesthesisten overbleven.
Het plaatsen van het infuus ging soepel. Daarna kreeg ze een sterke pijnstiller waarvan je wat duizelig kan worden en aansluitend spuiten ze dan de narcose erdoor.
Roos voelde de pijnstiller en zei: oh ik voel me draaierig. Gevolgd door: oh slaaplekker. En weg was ze!
Het ging echt super snel.

Daarna moest ik ruim een uur wachten. Dat vind ik altijd het lastige deel want hoe langer het duurt hoe meer spoken ik ga zien.
Toen ik eíndelijk bij haar mocht sliep ze nog. Gelukkig werd ze goed en makkelijk wakker. Ze was vooral opgelucht dat het zo goed was gegaan allemaal. Geen paniek of tranen, het ging gewoon heel soepel en die opluchting was groot!

Omdat ze 750 cc vloeistof hebben weggehaald was ze erg wiebelig en heel bleek. Ze moest daarom nog tot half drie op de dagbehandeling blijven en kreeg 2 infussen met suiker/zout oplossing om wat bij te tanken.
Ik vond het super lastig want ik wou bij Roos zijn maar ook bij Floor. Gelukkig waren Robert en Jasper al heel vroeg gekomen en hielden die Floortje gegeldschap.
Rond half drie mocht Roos terug naar de afdeling. Ik had de avond ervoor al een bedje op de kamer bij Floor gezet zodat ze erbij kon zijn als Floortje de transfusie kreeg.
Die 750 ml is in het lab gefilterd en toen bleef er 65ml beenmerg cellen over.
Die heeft Floortje toen gekregen via het infuus. Het was een ontzettend bijzonder en emotioneel moment!
We hadden al gehoord dat veel kinderen de dag van de transplantatie ook vieren als verjaardag en daar kunnen we ons nu alles bij voorstellen.
Het is ook echt een nieuw begin. Hoera, we hebben een dochter!

Nu begint de spannende fase die ‘de dip’ heet. In het bloed was al te zien dat haar witte bloedcellen goed dalen. Ze verwachten dat ze vrijdag echt geen enkele meer over heeft. Dat is goed want dat heeft ze nodig om het nieuwe beenmerg ruimte te geven maar het betekend ook dat ze dus helemaal geen weerstand meer heeft en alle bacteriën, schimmels en infecties vrij spel hebben.
Ze krijgt daarom elke dag een enorme hoeveelheid medicatie door het infuus om daarbij te helpen maar niet alles kan worden voorkomen.
Ze heeft al een paar dagen buikpijn en zenuwpijn aan haar voeten.
We zetten ons schap voor wat gaat komen.

Vandaag voelt ze zich gelukkig best oke en het was prachtig weer dus we zijn weer lekker met de rolstoel naar buiten geweest en hebben een uurtje gewandeld.