help mijn kind krijgt kanker

Van al die die medicatie die Floortje krijgt mis ik er één: een moederhart-reparatie-pilletje.
Die zou ik toch wel erg graag willen want oh wat is het pittig.
Floor heeft steeds wat meer last en ongemak.
Er was steeds een error van de sondevoeding en na lang zoeken bleek dat er een knik in de lijn zat. De enige oplossing was om de sonde eruit te halen en een nieuwe te plaatsen. Wat een domper!
De nieuwe lukte niet en gaf weerstand dus die moest er weer uit en toen plaatsen ze een andere door het andere neusgat.
Wat een ellende!
Het plaatsen van een sonde is echt zó naar en daarna had ze ook veel pijn.
Waarschijnlijk zijn haar slijmvliezen al geirriteerd en zorgt dat voor de pijn.
Er was veel verdriet en frustratie, zo naar.
Als moeder kan ik dan weinig doen en dat vind ik elke keer zo lastig. Ik wil alles van haar overnemen, wegnemen, oplossen. Maar dat kan niet.
Ik moet het overlaten aan het medische team en ik sta er naast en kijk ernaar.
Mijn moederhart heeft het zwaar.

Gelukkig zijn er dan tussendoor ook fijne en mooie momenten.
Zo heb ik al een heel fijn balkon bij de kamer met vrij uitzicht over de bossen.
GIsteren ochtend zat ik daar heel vroeg met een kop thee en vloog er een velduil, wow!!
Gister én eergister zag ik het noorderlicht, wat mooi en bijzonder!
We zoeken elke dag een moment om even van het infuus af te kunnen en maken dan een flinke wandeling met Floor in de rolstoel.
Dat is intens genieten! De herfst is zó mooi. Floor vind het ook heerlijk om even buiten te zijn.
Gisteren kwamen we vast te zitten met de rolstoel en hadden we enorm de slappe lach. Heerlijk.
Smiddags kon ze weer even van het infuus af en hebben we samen de kerstboom versiert die we op het balkon gezet hebben.
Dankzij de kadotjes van mijn collega’s word de kamer ook beetje bij beetje in kerstsfeer versierd, zo fijn!

Deze dingen geven energie en houden me op de been. Het maakt dat de andere, nare momenten veel dragelijker zijn.