help mijn kind krijgt kanker

Afgelopen vrijdag hadden we een telefonisch consult met de oncoloog. Ze zou dan alle uitslagen van de beenmergpunctie binnen hebben en daar hangt veel vanaf:
Als er nog leukemie zichtbaar is dan moet Floor deze immunotherapie kuur afmaken gevolgd door 2 weken pauze en dan weer 4 weken kuur. Daarna pas start van de stamceltransplantatie.
Maar, als er geen leukemie meer zichtbaar is dan maakt ze deze kuur af en kunnen ze na 1 a 2 weken pauze al starten met de stamceltransplantatie.
Dat laatste heeft natuurlijk onze voorkeur want het hangt nu als een donkere wolk boven ons.
Maar toen de oncoloog belde vrijdag had ze helaas nog niet alle uitslagen binnen. Ze kon ons dus nog geen duidelijkheid geven en we moeten wachten tot we een gesprek hebben met haar in het ziekenhuis, morgen.
Pas na haar telefoontje merkte ik wat een spanning het geeft elke keer: wachten voor zo’n telefoontje en dan goed of slecht nieuws. De dagen ervoor al gespannen zijn, steeds alle opties de revue laten passeren. Dan op de dag zelf het wachten op het telefoontje. We weten dat dit pas eind van de dag is maar doch bouwt de spanning zich echt op vanaf het moment dat ik mn ogen open doe.

Het wachten, een plan van aanpak hebben, toch een wijziging of annulering, weer een nieuw plan, toch weer een aanpassing…..we gaan alle kanten op en ook de emoties gaan daarmee alle kanten op.
Dat vind ik zwaar en steeds zwaarder worden.
Nu we weten dat Floortje’s overlevingskansen 20-30% zijn voelt alles anders.
Zondag was een heerlijke dag. Ik was pompoensoep aan het maken en amandelspijs. En terwijl ik in de keuken bezig was zat Floortje op de bank en waren we gezellig aan het kletsen.
En dan ineens vliegt het me aan: wat als ze daar over een tijdje niet meer zit? Wat als ze daar nooit meer zal zitten?
Dit soort momenten heb ik veel. Ik zie enorm op tegen de weken in het ziekenhuis omdat ik niet weet of we nadien nog wel een gezin van vijf zijn. Neem ik FLoor nog wel mee naar huis?
Ik probeer echt, echt om positief te blijven. En ik probeer vertrouwen te hebben in de behandeling.
Ik weet, als het werkt dat het echt een goede behandeling is.
Maar naast de moed en het positieve overvalt me ook regelmatig de angst en het verdriet. Alle onzekerheid is echt verstikkend.
Ik vraag me regelmatig af hoe ik dit ga volhouden. Hoe werkt dit? Hoe moet ik dit dragen?
Maar dan zijn we weer een dagje in het ziekenhuis en zie ik dat ik niet alleen ben. Ik zie tientallen gezinnen. Ouders die hetzelfde meemaken als wij. ALlemaal dappere, sterke mensen.
Dus ergens zal het wel goedkomen, zal ik de kracht wel blijven hervinden.
Maar soms voelt het gewoon even niet zo.