help mijn kind krijgt kanker

Het vorige bericht was ineens weg en kan niet meer aangepast, dus hierbij deel twee.

Na het samenzijn in de kerk zijn we met een heel klein clubje naar de natuurbegraafplaats gegaan.
Dat was het moeilijkste van de hele dag.
Ondanks dat het een prachtige plek is en Floortje deze helemaal zelf heeft uitgekozen was het echt afschuwelijk om weg te lopen en haar achter te moeten laten.

En nu al een week zonder Floor.
We gaan bijna elke dag even naar het graf. Gewoon even er zijn.
We proberen elke dag een stuk te wandelen maar waar we eerder uren liepen zijn het nu kleine rondjes van maximaal een uur, De eerste dagen lukte het maar met kleine stukjes.
Ons lijf is zwaar, moe, alles doet pijn.

We proberen het gewone leven weer wat op te pakken maar ik weet gewoon niet hoe.
Met boodschappen doen zie ik al die mensen en denk ik: hoe kunnen jullie daar nu zo gewoon en vrolijk rondlopen?

Floor is zó verweven in alles wat we doen.
Zo dekte ik van de week per ongeluk de tafel voor vijf personen.
Liep ik in de winkel Robert op te jutten terwijl er geen Floortje thuis is waarvoor ik snel weer terug wil.
Al dit soort dingen die zo gewoon geworden zijn.
We hebben er stilte voor teruggekregen en die stilte doet vreselijk veel pijn.